Podkarpackie

czwartek, 27 luty 2020 11:51

Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej Wyróżniony

Oceń ten artykuł
(1 głos)
Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej zaprasza wycieczki szkolne i dzieci z rodzicami Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej zaprasza wycieczki szkolne i dzieci z rodzicami
Muzeum Kultury Ludowej nieustannie wzbogaca swoje zbiory, opracowuje je naukowo, przechowuje, zabezpiecza i udostępnia zabytki kultury wsi i miasteczek z regionu. Prowadzi badania i obozy naukowe, współpracuje z ośrodkami uniwersyteckimi, organizuje konferencje, seminaria, wydaje publikacje naukowe i popularnonaukowe. Prowadzi także działalność upowszechnieniową i edukacyjną – organizuje imprezy plenerowe, pokazy, koncerty, warsztaty, lekcje muzealne itp. Słowem – realizuje swoją misję zachowania dla następujących po sobie pokoleń świadectwa i obrazu ich tożsamości.

Park etnograficzny

Nasz skansen to urokliwe wsie z przełomu XIX i XX wieku. Prezentują one kulturę Lasowiaków i Rzeszowiaków zamieszkujących tereny północnej części obecnego województwa podkarpackiego. Wędrując po skansenie położonym z dala od miejskiego zgiełku, można zobaczyć świat, którego już nie ma, poznać frapujące historie mieszkających tu ludzi, zrozumieć chłopską duszę.

Na niemal 30 hektarach eksponujemy blisko 100 obiektów dużej i małej architektury drewnianej. Do najstarszych należą m.in.: dwór z Brzezin z 1753 r., spichlerz dworski z Bidzin z 1784 r., chałupa z Markowej z 1804 r. oraz kościół z Mielca-Rzochowa z 1843 r.

Wszystkie budynki przedstawione zostały w ich naturalnych relacjach i środowisku podobnym do tego, które im kiedyś towarzyszyło – zagrody odtwarzają układy przestrzenne tradycyjnej zabudowy wsi. Znajdują się w naturalnym pejzażu przydomowych ogródków, sadów i pasiek, pól uprawnych, łąk i pastwisk, stawów, otoczone nadrzeczną zielenią i lasem.

Wnętrza chałup, a także budynków gospodarczych urządzone są zgodnie ze swoim przeznaczeniem i pokazują, jak wyglądało codzienne życie gospodarzy. Można obejrzeć chałupę tkacza, szewca, rzeźbiarza i lutnika, a także pszczelarza, zabawkarza czy stolarza. W jednej zagrodzie urządzona jest ekspozycja przedstawiająca wypiekanie chleba, w drugiej wystrój na święto Matki Boskiej Zielnej, w innej na Wielkanoc, a w jeszcze innej stół ubrany jest tak, jakby zaraz miała rozpocząć się wieczerza wigilijna.

W zagrodach mieszkają zwierzęta gospodarskie: kozy, owce, kury, kaczki, gołębie, gęsi i pantarki.

 

Ekspozycje stałe Muzeum - co warto zobaczyć?

Młynarstwo. Siła wiatru i wody
Dzięki udostępnieniu wystawy, zwiedzający będą mogli dowiedzieć się, m.in. jak wiele pracy wymagało przygotowanie mąki, z której później wypieka się chleb, pieczywo, placki, wyrabia kluski oraz jak ważną rolę jeszcze niedawno odgrywało młynarstwo wodne i wiatrowe. W skansenie uruchomiono urządzenia napędowe młyna wodnego z Żołyni Dolnej (całą maszynownię). W tym miejscu można zobaczyć  na co dzień ukrytą przed okiem zwiedzających pracę wszystkich urządzeń młyńskich, a dzięki aplikacji multimedialnej zainstalowanej na dużym dotykowym ekranie – także historię młynarstwa, dokumentację wizualną dotyczącą wszelkich aspektów związanych z tym rzemiosłem wiejskim, dorobek naukowy o młynach, młynarstwie i wiatrakach oraz folklor. Dla najmłodszych przygotowano quizy tematyczne, dzięki którym młodzież będzie mogła  sprawdzić świeżo nabyte podstawowe wiadomości o młynarstwie.

Wchodząc do koźlaka z Trzęsówki, zwiedzający będą mogli podziwiać ruchome, drewniane modele różnych typów wiatraków, które wykonał dla Muzeum twórca ludowy Jan Puk z Trześni. Tej wystawie towarzyszy specjalnie nagrany dźwięk, dzięki któremu turyści będą mogli poczuć się jak w pracującym wiatraku. W koźlaku z Zarębek można natomiast podziwiać obracające się skrzydła młyna wietrznego.

Wystawę o tym dawnym wiejskim przemyśle uzupełniają czytelne plansze przedstawiające historię młynarstwa i różne typy młynów wietrznych i wodnych. Na pamiątkę dla naszych gości przygotowany został folder, w którym zamieszczone są najważniejsze wiadomości z dziedziny, której poświęcona jest ekspozycja.

Bogu na chwałę, ludziom na ratunek – z dziejów OSP
Ekspozycja zbiorów pożarniczych mieści się w remizie ze Słociny. W dawnym garażu zostało zaaranżowane wnętrze wiejskiej remizy strażackiej wyposażone w sprzęt, jaki mógł znaleźć się w takim miejscu jeszcze w latach 30. i 40. XX wieku. Jest tutaj beczkowóz, dwie sikawki konne (z górną i dolną skrzynią wodną), dwie sikawki przenośne, w tym jedna na podwoziu czterokołowym. Urządzenie remizy uzupełniają liczne „akcesoria" pożarnicze typowe w wyposażeniu wiejskich jednostek OSP jeszcze do połowy XX wieku: bosaki (w tym sufitowy i strzechowy), tłumnice, drabiny dachowe (tzw. gontowe), mosiężne kaski itp.

W pomieszczeniu dawnej świetlicy urządzona jest wystawa obrazująca dzieje Ochotniczych Straży Pożarnych – od pierwszego stulecia istnienia OSP, do lat 70. XX wieku. Zgromadzone tu eksponaty obrazują przemiany, jakim podlegały w tym czasie niemal wszystkie sfery działania tych organizacji. Widzimy więc ewolucję uzbrojenia osobistego, umundurowania (najstarsza bluza uszyta jest wg regulaminu z 1902 roku), kolekcję medali i odznaczeń, sztandary, legitymacje, dyplomy, regulaminy i wiele najrozmaitszych druków związanych z działalnością straży. Zbiór sprzętu gaśniczego otwierają prymitywne ręczne sikawki (tzw. "pachówki"), a kończą motopompy. Na uwagę zasługuje zbiór fotografii OSP z terenu dzisiejszych powiatów: kolbuszowskiego, mieleckiego i rzeszowskiego. Ważne miejsce zajmuje fragment ekspozycji poświęcony towarzystwom ubezpieczeniowym, w tym także PZU. Jest on odpowiedni do roli, jaką te instytucje odegrały w zakładaniu i podtrzymywaniu działalności ochotniczych straży pożarnych.

Tytuł "Bogu na chwałę, ludziom na ratunek" zaczerpnięty jest z często spotykanych napisów sztandarowych, dawniej spotykany także z zakończeniem: "...ludziom na pożytek".

Ekspozycję można zwiedzać z przewodnikiem.

Zabawka ludowa Stanisława Naroga
Ekspozycja zabawek drewnianych prezentowana jest w chałupie z Wrzaw. To kolekcja prac Stanisława Naroga, nieżyjącego już rzemieślnika, pochodzącego z będącej ośrodkiem zabawkarskim Brzózy Stadnickiej. Kolekcja liczy 420 przedmiotów i składa się z gotowych zabawek, półproduktów, warsztatu z narzędziami oraz przedmiotów codziennego użytku – od najstarszych form wywodzących się z tradycji ośrodka zabawkarstwa ludowego w Brzózie Stadnickiej po współczesne autorskie projekty.

 

Imprezy cykliczne 

  • Niedziela Palmowa – warsztaty plecenia palm wielkanocnych i msza św. z poświęceniem wiązanek
  • Odpust na św. Marka – uroczysta msza św. z procesją, kramy odpustowe, muzyka i potrawy regionalne
  • Noc Muzeów – wystawa malarstwa w spichlerzu (czynna zwykle do końca sierpnia) i działanie teatralne
  • Prezentacje Twórczości Ludowej Lasowiaków i Rzeszowiaków (pierwsza niedziela czerwca) – największa impreza plenerowa organizowana w skansenie – pokazy twórców ludowych, muzyka, tańce, potrawy regionalne itp.
  • Z mamą i tatą zaczynam lato (ostatnia niedziela czerwca) – rodzinna impreza plenerowa z pokazami, warsztatami i ludowymi opowieściami dla dzieci
  • Co niedzielę w zagrodzie (każda niedziela lipca i sierpnia) – pokazy twórców ludowych, potrawy regionalne
  • Koń, jaki jest… (pierwsza niedziela sierpnia) – impreza plenerowa, której głównymi bohaterami są konie i wszystko to, co z nimi związane
  • Wielki Dzień Pszczół (sierpień) – wydarzenie poświęcone ochronie i utrwalaniu dziedzictwa związanego z pszczołami i pszczelarstwem, i tu: warsztaty, gry terenowe, spotkania z pszczelarzami itp.
  • Matki Boskiej Zielnej (15 sierpnia) – warsztaty plecenia bukietów zielnych oraz msza św. z poświęceniem ziół i płodów rolnych
  • Msze św. trydenckie – trzecia niedziela miesiąca (od maja do października)
  • Prócz tego warsztaty (kulinarne, etnograficzne, taneczne), spotkania, konferencje, lekcje muzealne, akcje – wszystko dostępne na stronie internetowej Muzeum w zakładce „wydarzenia” (http://www.muzeumkolbuszowa.pl/wydarzenia-menu).

 

Formy zwiedzania

  • indywidualnie (przy zakupie biletu możliwość nabycia „Małego przewodnika po parku etnograficznym w Kolbuszowej”)
  • z przewodnikiem (j. polski, j. angielski)
  • z audioprzewodnikiem (j. polski, j. angielski) – istnieje możliwość wypożyczenia audioprzewodnika lub pobrania pliku *.mp3 ze strony www.muzeumkolbuszowa.pl

 

  

Galeria zdjęć:

Zdjęcia udostępnione przez/ uznanie autorstwa: Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej

 

 

Lekcje muzealne

Przedszkole:

Trasa zwiedzania dla grup przedszkolnych to godzinny spacer po wsi lasowiackiej. Obejmuje wizytę w chałupie, spotkanie ze zwierzętami na wiejskim podwórzu, zwiedzanie ekspozycji dawnych zabawek i pasieki. W programie trasy przygotowaliśmy też specjalne zadania aktywizujące, tj. zagadki, poszukiwanie kwiatów oraz dawne gry i zabawy.

Zerówka:

Dla grup "0" pragnących spędzić więcej czasu w skansenie, proponujemy skorzystanie z oferty lekcji muzealnej:

  • Malowany konik – świat drewnianych zabawek. Koniki na biegunach, klepaki, terkotki, kurki, kołyski, taczki… bez wątpienia oczarują każdego malucha. Zapraszamy do wesołej rywalizacji podczas wspólnej zabawy. Czas: 45 min + zwiedzanie skansenu

Szkoły podstawowe klasy 1 – 3

  • Śliczne wycinanki dookoła ściany – ludowa wycinanka z papieru
    XIX-wieczna polska wycinanka z papieru to jeden ze sposobów dekoracji ścian izb wiejskich. Tworzono ją spontanicznie, bez kopiowania wzorów i rysowania. Na przestrzeni lat powstało wiele lokalnych stylów wycinanki, które ujmują swoją prostotą, bogactwem wzorów i pieczołowitością wykonania. W trakcie zajęć uczniowie poznają historię i techniki tego niecodziennego dekorowania ścian. W części praktycznej, inspirując się zaprezentowanym zdobnictwem, stworzą własne wycinanki. Czas: 60 min
  • Cała izba przystrojona – kwiaty z bibuły
    W dawnej Polsce w okresie wielkanocnym gospodynie wykonywały sztuczne kwiaty, którymi przystrajały święte obrazy, stoły, święte kąty i kapliczki. Wyrabiano je z papieru i kolorowej, gofrowanej bibuły. Wśród papierowego kwiecia największą popularnością cieszyły się  róże, chryzantemy i rumianki.  Uczestnicy zajęć poznają cele, sposoby, okoliczności oraz różne techniki wykonywania kwiatów z bibuły. Następnie własnoręcznie wykonają jedną ozdobę. Czas: 60 min
  • Nie święci garnki lepią – spotkanie z garncarzem
    Garncarstwo to popularne niegdyś rzemiosło polegające na wyrobie naczyń ceramicznych z wypalonej gliny, które toczone były najpierw w rękach, a później na kole garncarskim, po czym wypalane w specjalnym piecu. W ten sposób powstawały gliniane cudeńka: garnki, miski, dwojaki. Uczestnicy warsztatów zapoznają się z pracownią garncarską, dowiedzą się, jak działa koło garncarskie, jakie funkcje pełniły różnorodne naczynia gliniane oraz jak je dekorowano. Każdy z uczniów samodzielnie utoczy na kole garncarskim naczynie. Warsztaty dostosowujemy również do potrzeb osób niepełnosprawnych. Czas: 1,5 godz.
  • Jeżyki, łańcuchy, światy – tradycyjne ozdoby bożonarodzeniowe
    Papier, słoma, bibuła i opłatki to materiały, z których uczestnicy wyczarują wyjątkowe ozdoby świąteczne. Nauczą się też dekorować podłaźniczkę. Czas: 45 min
  • W dawnej klasie – próba kaligrafii
    To zajęcia o szkolnych przyborach do nauki, a także o kleksach i ćwiczeniach cielesnych. Siedząc w dawnych ławach, dzieci wcielą się w uczniów sprzed stu lat i na własnej skórze przekonają się, jak to dawniej w szkole bywało… Czas: 45 min
  • Ene, due, rabe… – dawne gry i zabawy
    Dawniej na wsi dzieci nie miały wiele czasu na zabawę. Pomagały swoim rodzicom w różnych pracach gospodarskich i polowych. Ponieważ rodziców nie było stać na zabawki dla swych pociech, te m.in. wymyślały wiele zabaw i gier, które wiązały się z ruchem, śpiewem i recytacją. Do najpopularniejszych należały te, które naśladowały wiejskie zwierzęta. Jeśli chcecie poznać ten barwny świat dziecięcej wyobraźni, odwiedźcie nas, a oprowadzimy Was po nim. Na świeżym powietrzu, przy jednej z zagród, nauczycie się tekstów wyliczanek, rymowanek oraz zasad wielu gier i zabaw sprzed stu lat. Czas: 60 min
  • Kiecki w malowanej skrzyni – dawna wiejska moda
    Strój był jednym z najistotniejszych elementów różnicujących społeczność wiejską na regionalne grupy etnograficzne. Zawierał precyzyjne informacje o jego właścicielu, dotyczące wieku, statusu społecznego i majątkowego, przynależności grupowej i regionalnej. Tradycyjny, odświętny ubiór Lasowiaków i Rzeszowiaków długo zachował się w swej archaicznej formie. Uczestnicy lekcji poznają proces wytwarzania płótna, a także kanony mody panujące na XIX- i XX-wiecznej wsi oraz różnice w strojach ludowych Lasowiaków i Rzeszowiaków. Będą mieli okazję przebrać się za dawnego gospodarza lub gospodynię. Czas: 60 min
  • Ziarnko do ziarnka – znaczenie chleba w tradycji
    Chleb od wieków stanowił główny pokarm ludzi. Był symbolem wszelkiego pożywienia, a także dostatku i pomyślności. W tradycji polskiej od najdawniejszych czasów uważany był za dar boży. Ten spożywany przez naszych przodków różnił się od współczesnego sposobem przygotowania, kształtem, smakiem i wartościami odżywczymi. Podczas lekcji w zagrodzie uczniowie poznają prace polowe i gospodarskie, narzędzia i sprzęty służące do obróbki zboża, a także nauczą się rozróżniać różne jego gatunki. Dowiedzą się o ciekawych zwyczajach związanych z wypiekiem chleba. Na koniec upieką tradycyjny przysmak – proziaki, a także będą delektować się smakiem wiejskiego chleba z masłem. Czas: 60 min
  • Jak mięta z macierzanką... – czyli zioła w magii, lecznictwie ludowym, obrzędach
    Niegdyś zioła rosły w każdym ogródku, a wysuszone znajdowały się w każdej chałupie. Stosowane były przede wszystkim w lecznictwie i kuchni, ale również w magii. Współcześnie znamy bogatą gamę ziół, które nabywamy w sklepach zielarskich i aptekach, zapominając o tym, że niemal na każdym rogu możemy poczuć ich specyficzny i kojący zapach. Uczestnicy zajęć zapoznają się ze sposobami pozyskiwania i przechowywania roślin zielarskich, a także obrzędami i zwyczajami związanymi z ich święceniem. Poznają również przeznaczenie poszczególnych rodzajów ziół. Spotkanie zakończy się degustacją herbatek ziołowych. Czas: 90 min (lekcja odbywa się podczas zwiedzania skansenu)
  • Jak Wojtek został strażakiem – z wizytą w remizie
    Idealna lekcja dla wszystkich dzieci, które przez chwilę chcą poczuć się jak prawdziwi strażacy, a przy okazji dowiedzieć się, jak dawniej ludzie walczyli z ogniem i czego do tego używali. Uczniowie zobaczą zabytkowe mundury i hełmy, a także zapoznają się z dawnym sprzętem pożarniczym. Przypomną sobie również (tym razem jak najbardziej współczesne) numery alarmowe, które powinien znać każdy. Czas: 45 min
  • Jak w ulu – spotkanie z pszczelarzem
    Na terenach potężnej jeszcze w XVII w. Puszczy Sandomierskiej – jej borów jodłowych, świerkowych i zagajników lipowych – panowały doskonałe warunki dla działalności pszczół. Dlatego też w królewskich lasach Kotliny Sandomierskiej gęsto rozsiane były barcie, czyli ule zakładane w pniach żywych jeszcze, bardzo starych drzew przez bartników. Od poł. XIX w. pszczelarze zaczęli sami budować ule i ustawiać je przy swoich domostwach. W trakcie zajęć prowadzonych przez doświadczonego pszczelarza uczestnicy poznają cały proces powstawania miodu oraz jego zdrowotne właściwości. Będą również degustować różnobarwne odmiany miodu. Na zakończenie wykonają świece z pszczelej węzy. Czas: 60 min
  • Siła wiatru i wody – o młynarstwie w dawnej wsi
    Wiatraki i młyny wodne to nieodłączny element krajobrazu dawnej wsi. Ich konstrukcje dzisiaj fascynują młodszych i starszych. Kiedyś służyły całej wiejskiej społeczności, gdyż mąka i różnego rodzaju kasze były podstawowym składnikiem pożywienia ludności mieszkającej na wsi. Młodzi uczestnicy zajęć poznają tajemnice dawnych urządzeń mielniczych. Zobaczą pracę wiatraka oraz młyna wodnego i samodzielnie zmielą ziarno w żarnach i stępach nożnych. Czas: 60 min

 

Szkoły podstawowe klasy 4 – 8

  • Śliczne wycinanki dookoła ściany – ludowa wycinanka z papieru (opis: j.w.)
  • Cała izba przystrojona – kwiaty z bibuły (opis: jw.)
  • Wiszą pająki u powały – kolorowe ozdoby ze słomy i bibuły. Pająk  to tradycyjna ozdoba bożonarodzeniowa, którą dekorowano wiejskie izby jeszcze przed pojawieniem się choinki. Zawieszano go na środku sufitu lub w świętym kącie. Obok światów stanowił najwdzięczniejszy ornament świątecznego wystroju izby. Był postrzegany jako symbol urodzaju i szczęścia w nowym roku. Wykonywano go najczęściej z żytniej słomy, którą nawlekano na nici, po czym przeplatano kolorową bibułą. Uczniowie dowiedzą się, w jaki sposób tworzono różne typy pająków, a następnie, pracując w grupach, wykonają pająka krystalicznego. Czas: 1,5 godz.
  • Nie święci garnki lepią – spotkanie z garncarzem (opis: jw.)
  • Jeżyki, łańcuchy, światy – tradycyjne ozdoby bożonarodzeniowe (opis: j.w.)
  • Kiecki w malowanej skrzyni – dawna wiejska moda (opis: jw.)
  • Ziarnko do ziarnka – znaczenie chleba w tradycji (opis: jw.)
  • Na świętego Andrzeja z wróżby dziewkom nadzieja – zwyczaje katarzynkowe i andrzejkowe
    Podczas lekcji uczestnicy zapoznają się z różnymi formami wróżb matrymonialnych, takich jak przekładanie butów, liczenie dranek w płocie czy nasłuchiwanie odgłosów psa lub koguta dochodzących spośród zagród.
  • Jak mięta z macierzanką... – czyli zioła w magii, lecznictwie ludowym, obrzędach (opis: jw.)
  • U pana Boga za piecem, czyli tajemnicze przysłowia
    Jak duży jest korzec maku? Czy budowa cepa jest prosta? Ile ziarnek pomieści miarka? Świat przysłów pełny jest tajemniczych słów oznaczających przedmioty, z którymi dziś już się nie spotykamy. Ta lekcja muzealna daje szanse na zobaczenie i dotknięcie przynajmniej niektórych. Po takim doświadczeniu przysłowia staną się bardziej zrozumiałe. Uczestnicy poznają znaczenie przysłów, a także przedmioty, które w nich występują. Poprawiają swoją znajomość polszczyzny i poznają przeznaczenie wybranych przedmiotów znajdujących się w chłopskiej chacie. Czas: 60 min
  • Na przerwie w starej szkole
    Gdy zabawki były luksusem, wiele dziecięcych zabaw wymagało użycia przedmiotów codziennego użytku lub zaimprowizowanych rekwizytów. Zabawy, o których opowiadają najstarsi mieszkańcy regionu wymagają kreatywności, wyobraźni oraz zręczności i ciągle mogą być atrakcyjne dla dzieci. W trakcie zajęć uczniowie poznają podstawowe informacje na temat życia i zabaw dzieci na dawnej wsi. Mają okazję spróbować trzech z nich: cymbergaja, hacelków oraz wilka i owiec. Czas: 45-60 min
  • Wokół świątecznego stołu – wigilia w skansenie
    Podczas zajęć dzieci poznają wigilijne zwyczaje panujące u Lasowiaków i Rzeszowiaków. Zwiedzą świąteczne zaaranżowaną chałupę z Markowej, wezmą udział w warsztatach wykonywania ozdób choinkowych oraz wspólnie przyrządzą tradycyjne potrawy. Następnie złożywszy sobie życzenia, zasiądą do stołu… Czas: 3,5 godz.
  • Gdy w Kwietną Niedzielę... – tradycje wielkanocne
    Opowiemy Wam o najważniejszych obrzędach wielkanocnych charakterystycznych dla naszego regionu. Wy pod czujnym okiem etnografów wykonacie palmę oraz dowiecie się, jakie miała znaczenie w kulturze ludowej. Następnie zobaczycie, jakich składników należy użyć, by podczas gotowania jaja przybrały bajeczne kolory. Chwilę później ozdobicie pisanki metodą skrobania. Zajęcia te są świetną okazją do konfrontacji tradycji z teraźniejszością - jak wyglądały kiedyś świąteczny stół i koszyk ze święconką, a jak prezentują się obecnie. Czas: 2,5 godz.
  • Jak w ulu – spotkanie z pszczelarzem (opis: jw.)
  • Siła wiatru i wody – o młynarstwie w dawnej wsi (opis: jw.)
  • Lasowiackie serce – warsztaty haftu
    Dziś haftują tylko niektórzy, ale dawniej sztuka ta była doskonale opanowana przez wszystkie Lasowiaczki. Od ich cierpliwości i talentu zależało bogactwo zdobień lnianej garderoby. Na spódnicach, koszulach i chustach królowały motywy roślinne i geometryczne (polne kwiaty, listki, ślimacznice, wilcze zęby czy lasowiackie serca). Panienki haftowały czerwonymi nićmi, a mężatki czarnymi i brązowymi. Białych nici mogły używać wszystkie kobiety. Podczas zajęć dzieci poznają warsztat hafciarski oraz wyhaftują rozpoznawalny wzór lasowiackiego serca na lnianej serwetce. Naukę posługiwania się igłą i nicią warto zacząć od najmłodszych lat! Czas: 60 min

Szkoła ponadpodstawowa

  • Nie święci garnki lepią – spotkanie z garncarzem (opis: jw.)
  • Kiecki w malowanej skrzyni – dawna wiejska moda (opis: jw.)
  • Na przerwie w starej szkole (opis: jw.)
  • Na świętego Andrzeja z wróżby dziewkom nadzieja – zwyczaje katarzynkowe i andrzejkowe (opis: jw.)
  • Wokół świątecznego stołu – wigilia w skansenie (opis: jw.)
  • Gdy w Kwietną Niedzielę... – tradycje wielkanocne (opis: jw.)

 

 

Informacje organizacyjne dla wycieczek szkolnych:

Adres:

Muzeum Kultury Ludowej w Kolbuszowej / Skansen w Kolbuszowej
ul. Wolska 36, 36-100 Kolbuszowa

Telefon kontaktowy:

+48 669 001 223

Adres e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. 
Adres www: www.muzeumkolbuszowa.pl 
Parking dla autobusów: Tak
Szczegółowy cennik dla grup zorganizowanych i gości indywidualnych:

Bilety

  • bilet ulgowy 7 zł
  • bilet normalny 10 zł

Zapewniamy wstęp bezpłatny w każdy poniedziałek (bez możliwości zwiedzania z przewodnikiem), natomiast w każdy inny dzień obowiązuje wstęp wolny dla:

  • dzieci do 7. roku życia
  • 2 opiekunów na grupę (ok. 25 osób). Pozostali opiekunowie zobowiązani są do zakupu biletu normalnego lub ulgowego według uprawnień regulaminu ulg.

Poza sezonem turystycznym od listopada do marca obowiązuje bilet ulgowy dla wszystkich.

Cennik przewodników:
  • opłata za oprowadzanie przewodnickie – 40 zł (grupy, ze względu na niewielkie pomieszczenia w obiektach, mogą liczyć maksymalnie do 25 osób)
  • opłata za oprowadzanie w języku angielskim – 60 zł

W poniedziałki usługa zwiedzania z przewodnikiem jest niedostępna.

Minimalny czas zwiedzania: 45 minut
Maksymalny czas zwiedzania:

90 minut

Godziny i dni otwarcia:

Skansen jest czynny:

  • w sezonie turystycznym od kwietnia do października:

poniedziałek-piątek: 9.00 – 17.00

sobota, niedziela i święta: 10.00 – 19.00 (w październiku w godz. 10.00 – 18.00)

  • poza sezonem turystycznym od listopada do marca:

poniedziałek-niedziela: 9.00 – 16.00

Recepcja oraz sklepik muzealny otwarte są przez cały rok z wyłączeniem: 1 i 6 stycznia, Wielkiej Soboty, Wielkanocy i Poniedziałku Wielkanocnego, 1 listopada, 24, 25, 26 i 31 grudnia. Kawiarnia czynna jest w sezonie letnim.

Lekcje muzealne/warsztaty dla szkół:

j.w. 

Interaktywne zajęcia warsztatowe:

Dzieci i młodzież szkolna - 8 zł od osoby z Kartą Dużej Rodziny – 4 zł od osoby

Grupy przedszkolne - 6 zł od osoby z Kartą Dużej Rodziny – 4 zł od osoby

Lekcje Muzealne

Dzieci i młodzież szkolna – 7 zł od osoby z Kartą Dużej Rodziny – 4 zł od osoby

Grupy przedszkolne – 6 zł od osoby z Kartą Dużej Rodziny –  4 zł od osoby

Ważne informacje dla wycieczek szkolnych:

Rezerwacja

  • grupy chcące skorzystać z oprowadzania z przewodnikiem lub zamawiające lekcje muzealne prosimy zgłaszać rezerwację z dwutygodniowym wyprzedzeniem pod nr. tel. 669 001 223 lub 17 227 10 71.
  • grupy mogą liczyć maksymalnie do 25 osób ze względu na niewielką przestrzeń w obiektach zabytkowych oraz realizację celów zajęć edukacyjnych.

Zwiedzanie

Spacer po skansenie z grupą jest możliwy:

  • z przewodnikiem, który zabierze Was w podróż po krainie Lasowiaków i Rzeszowiaków, wprowadzając także do pieczołowicie zaaranżowanych wnętrz obiektów – opłata 40 zł;
  • bez przewodnika, przy czym taka forma zwiedzania pozbawia możliwości wejścia do wnętrza obiektów zabytkowych oraz wysłuchania frapujących opowieści o dawnej wsi;

Skorzystajcie z naszego wydawnictwa – „Małego przewodnika po Parku Etnograficznym w Kolbuszowej”, który uatrakcyjni Wam spacer po skansenie. Możecie go zakupić w recepcji skansenu.

Wejście ostatniej grupy zwiedzających pod opieką przewodnika jest możliwe na godzinę przed zamknięciem!

Zachowanie

Przypominamy, że w parku nie wolno śmiecić oraz zrywać wszelkiej roślinności, zwłaszcza kwiatów i owoców w przydomowych ogródkach i sadach. Obowiązuje również zakaz wstępu do lasu oraz na tereny upraw polowych – dozwolone jest poruszanie się tylko wyznaczonymi traktami.

Stałe ekspozycje:

1. Młynarstwo. Siła wiatru i wody

2. Bogu na chwałę, ludziom na ratunek – z dziejów OSP

3. Zabawka ludowa Stanisława Naroga

 

 

 

Ostatnio zmieniany czwartek, 27 luty 2020 15:27

Artykuły powiązane

  • Zagroda Jamneńska Zagroda Jamneńska
    Pomysł na Zagrodę Jamneńską wziął się z marzeń o skansenie, w którym można by ukazać wyjątkowość oraz bogactwo kultury rozwijającej się niegdyś w Jamnie. W Zagrodzie Jamneńskiej znajduje się wystawa, która opowiada o tym jak wyglądało życie w dawnym Jamnie. Składa się ona z dwóch części – interaktywnej, gdzie można między innymi obejrzeć makietę dawnego Jamna lub przebrać się w kopię stroju jamneńskiego.
  • Muzeum w Koszalinie Muzeum w Koszalinie
      Muzeum w Koszalinie, ze swoją stuletnią historią i różnorodnością oraz bogactwem zbiorów z zakresu sztuki, archeologii, etnografii i historii jest kuszącą alternatywą dla turystów spędzających czas na pięknym Pomorzu Środkowym. Przyciąga również mieszkańców miasta imprezami cyklicznymi jak Noc Muzeów, programami edukacyjnymi oraz wystawami czasowymi.  

6 Kościuszki
Kolbuszowa, Województwo podkarpackie.
Polska ,36-100

Przyjaciele Portalu

Książki na drogę

Syn Wiedźmy - recenzja

on 25 kwiecień 2020
Syn Wiedźmy - recenzja

Ned jest milczącym chłopcem, odrzuconym przez mieszkańców wioski, w której mieszka wraz ze swoim ojcem...

Eri czarodziejka - recenz...

on 16 styczeń 2020
Eri czarodziejka - recenzja

Eri jest młodą uczennicą szeptuchy Maruszy, która kształci dziewczynkę na czarodziejkę i znachorkę, która będzie...

Małe Licho i Anioł z Kami...

on 09 styczeń 2020
Małe Licho i Anioł z Kamienia - recenzja

Bożka wreszcie dopadła zwyczajność. "Wreszcie" jest tutaj określeniem jak najbardziej prawidłowym. Pół chłopiec-pół widmo mieszkający...

Zabić drozda - powieść gr...

on 28 luty 2020
Zabić drozda - powieść graficzna - recenzja

"Zabić drozda" to książka niezwykle potrzebna, zdecydowanie ponadczasowa, opowiadająca o problemie nietolerancji i rasizmu. Wydana...

« »
© 2020 Podrozezklasa.pl. All Rights Reserved.